Nieuw Zeelandforum
       Forum  |  Links  |  Resultaten enquête  |  Info  |  Faq  

4-6-2011, 10:43

Landverhuizers

, Annemarie

Landverhuizers vroeger en nu.

Het begrip 'emigreren' is misschien wat veranderd in de loop der jaren en ik zou het leuk vinden om te lezen hoe iedereen hierover denkt.
Toen wij vertrokken in 1987, was emigreren 'voor altijd'. Je trok de deur achter je dicht en dat was dat; je had gekozen voor een ander land om wat voor reden dan ook. Wij hadden gewoon genoeg van NL en wilden een nieuwe toekomst lekker ver weg van het kikkerland. Omdat er nog geen internet was en telefoneren heel erg duur, was kontakt met de achterblijvers spaarzaam voor veel emigranten. Je was dus, als stel of gezin, op elkaar aangewezen en dat is in de meeste gevallen een erg klein groepje. Naar familie en vrienden in NL schrijven deden we natuurlijk, en dan afwachten wie er wanneer terugschreef. Je leerde toen wel meteen wie je echte vrienden waren. Degenen die nooit schreven hadden vaak het hardst geroepen dat ze je zo zouden missen. Tja....
Zou het kunnen dat het voor huidige emigranten heel anders ligt? Je kunt, als je wilt, dagelijks kontakt hebben met je familie en vrienden in NL. Je hoeft ze niet te 'missen' en krijgt misschien minder last van heimwee: je kunt nl zo weer terug.
Is kunnen kiezen waar je woont misschien een modern probleem geworden? Is het moeilijker om te kiezen voor een land gewoon omdat het kan? Hoe komt het dat sommige emigranten na een aantal jaren weer net zo happy terug naar NL gaan? Gaan of blijven 'moderne' emigranten omdat je kinderen niet zou moeten verkassen? Is er een uiterste leeftijd voor een kind om naar een ander land te gaan?
Ben benieuwd!

reageer op dit bericht in het forumstuur een privé-bericht naar Annemarie
5-6-2011, 5:47

Re: Landverhuizers

, Maria, Kerikeri

Veertien jaar later in 2001 gingen wij. De kinderen wilden niet mee, toen 20 en 19 jaar oud, maar dat heeft ons niet tegengehouden, want wij vonden dat we ook ons eigen leven mochten leiden en niet altijd voor de kinderen in de buurt en/of klaar zouden moeten staan. Dat gebeurde trouwens toch, want als er een graad gehaald wordt, wil je daar toch bij zijn en als we erachter kwamen, dat ze het financieel niet helemaal konden bolwerken, sprongen we toch wel bij <grin> (overigens wel maar 1 keer, hoor, ze zijn oud en wijs genoeg om zichzelf te kunnen bedruipen!).

En ja, met internet en skype is het hartstikke handig contact houden, niet alleen met de kinderen, maar ook met overige familie, vrienden, ex-buren en soms komen zelfs vroegere schoolvrienden en ex-collega's weer boven water. Leuk is dat!

En dankzij internet blijven we ook op de hoogte van hoe het in het vroegere vaderland toegaat, want we blijven daarin geinteresseerd. Dat is misschien raar, maar dat is nou eenmaal zo.

Dus emigreren is naar mijn idee heel wat gemakkelijker dan vroeger, Annemarie.

Dat teruggaan is overigens niet zo gemakkelijk als je hier verplichtingen aangegaan hebt. Niet dat we terug zouden willen, want alleen al de kou, de drukte, de vele mensen, de 'verharding', zoals dat door kranten en andere nieuwsberichten gebracht wordt, houdt ons mede tegen om er zelfs maar over te denken.

Hier in Nieuw-Zeeland is het leven een stuk gemakkelijker!

En je hoeft je stroopwafels, boerenkool en DE-koffie niet te missen, want er worden heel veel Nederlandse produkten in de supermarkten en andere winkels in Nieuw-Zeeland verkocht (nee, die nieuwe haring met een uitje niet, helaas! :) ).

Natuurlijk slinger je wel eens heen en weer als je bedenkt, dat veel zaken in Nederland heel wat beter geregeld zijn dan hier, maar daar is ook veel over-geregeld, terwijl dat in Nieuw-Zeeland niet zo is en dat is weer de charme en het avontuur!

reageer op dit bericht in het forumstuur een privé-bericht naar Maria, Kerikeri
9-1-2017, 22:49

Gerardus Dirks

, Hans Geestman, Leeuwarden (NL)

Sinds enige tijd ben ik bezig met het samenstellen van de stamboom van de familie Geestman. Ben nu aangekomen bij een volle neef van mij, nl. Gerardus Dirks, roepnaam Gerrie, geb. Amsterdam 2 feb 1932, zoon van Casper Dirks en Dora Geestman. Gerrie, is getrouwd met Mathilda Siderius en met gezin geëmigreerd naar Nieuw Zeeland. Hij zou zou in jaren tachtig zijn overleden in Auckland.
Wie heeft gegevens betr. mijn neef en zijn gezin?
Met vriendelijke groet,

reageer op dit bericht in het forumstuur een privé-bericht naar Hans Geestman, Leeuwarden (NL)
10-1-2017, 2:40

Re: Landverhuizers

, Jaap (Kapiti)

Hoi,
Wij, echtpaar met 2 kinderen, zijn in 2010 aangekomen in NZ, met 2 kinderen. Die waren toen 15 en 12, en wij waren toen 41 en 40.
Mijn 2 centen: over het gemak van dagelijks contact dat nu eenvoudiger zou zijn dan in 1989. Ja, je hebt meer middelen, maar of dat ook betekent meer gemak, en inhoud, daar ben ik niet van overtuigd. Wij hebben er bewust voor gekozen om ons leven aan de andere kant van de wereld te vervolgen. Maar iedereen in NL verwacht dus nu van ons dat we Facebooken, Skypen, Instagrammen en wat nog meer. Nou, dat doen we dus niet. Ja, de kids een beetje toen we hier net waren, maar dat is nu eigenlijk minimaal. En ik moet zeggen dat ik niets mis. Was laatst op bezoek bij een NL familie in NZ en zij werden constant geSkyped vanuit NL, en ze vonden het ook nog nodig om alles te beantwoorden. We voelden ons al vrij snel overbodig en zijn ook maar vertrokken, maar wat me vooral opviel uit de conversaties was dat deze mensen zich volgens mij helemaal niet los wilden maken van NL. Ja, ik heb een mening over Witte Pieten. Maar weet je, ik hoef het nu niet meer te hebben. Immers, ik heb nu wel andere dingen om me druk over te maken. En andere elementen die ik in mijn gesprekken moet incorporeren voor de small talk.
Ik weet niet zeker of er meer of minder remigratie is. Ik heb geprobeerd hier cijfers over te vinden maar die worden in de statistieken niet goed bijgehouden. Ik vraag me af of iedere remigrant happy terugkeert naar NL. Naar mijn persoonlijke beleving verandert migratie een mens, en al helemaal als je naar een anderstalig land gaat (en dat is meestal wel het geval als je vanuit NL migreert). Het verrijkt je, en leert je, nog meer dan voor de migratie, open te staan voor andere, soms heftige, ervaringen en emoties. En dwingt je nog empatischer te zijn. En die verandering is denk ik blijvend en schud je niet meer zomaar van je af. En ik heb zo het gevoel dat deze innerlijke verandering je in de weg staat als je terug gaat naar een omgeving waar mensen niet die verandering doorstaan.
Daar ligt wel een link met heimwee. Ik heb van heel dichtbij en van wat verder af ervaringen met mensen met heimwee. En in beide gevallen was het niet aan te zien komen, op geen enkele wijze (teenager die naar de US ging voor student exchange, en deel van echtpaar dat alles vond in een ander land (France) waar ze naar op zoek waren). De heimwee uitte zich niet door gevoelens van gemis. Nee, ze werden fysiek ziek. Onverklaarbare en vage klachten, die bijdroegen aan een algeheel gevoel van onbehagen. Die klachten waren als sneeuw voor de zon verdwenen toen ze eenmaal in NL waren voor een kort bezoek, ondanks alle hulpmiddellen die ze tot hun beschikking hadden in hun gekozen land. Heel letterlijk het ziek zijn (wee) in heimwee. Ik denk dat dit van alle tijden is.
Ik denk niet dat er een uiterste leeftijd is voor een kind om te verkassen naar een ander land. Ik denk dat wat wel een factor is, dat is het karakter van het kind. Ik quote een beroemde NL’er als ik zeg: elluk voordeel hep so sun nadeel. Dat geldt denk ik ook voor alle leeftijdsgroepen. Mijn kids, nu geen kids meer (vinden zij), zijn blij met alle voordelen van hun twee taligheid, maar vinden het wel jammer dat ze niet jonger waren toen ze hier aankwamen.

reageer op dit bericht in het forumstuur een privé-bericht naar Jaap (Kapiti)


Inloggen

Om in het forum te schrijven of forumleden via het forum privémailtjes te sturen, moet je eerst inloggen.
Vul je emailadres en je wachtwoord in en klik op 'inloggen'. Om ingelogd te kunnen zijn moet je browser cookies accepteren. Als je ingelogd bent, blijft dat een paar maanden geldig, tenzij je weer uitlogt.

E-mailadres:
Wachtwoord:
 


Aanvraag wachtwoord

Heb je nog geen wachtwoord? Vraag het hier aan. Het wachtwoord wordt naar je emailadres verzonden *.

E-mailadres:
 

Wachtwoord vergeten?

Ben je je wachtwoord vergeten? Vul je emailadres hier in en laat je wachtwoord naar je e-mailadres sturen *.

E-mailadres:
 
* Soms komen mailtjes van het forum niet aan. Het betreft dan vaak hotmail.com adressen (of live.nl of outlook.com). Als de mail door zo'n emailprovider wordt tegengehouden, dan krijg je het mailtje met je wachtwoord niet. Je kunt dan het beste een ander emailadres proberen.