| Mijn kind is niet in NZ geboren. Ik ben op aandringen van mijn ex verhuisd naar NZ. Dit vanwege het feit dat ik NZ een kans wilde geven omdat mijn ex me garandeerde dat in NZ alles beter zou zijn.
Resultaat: ik kan geen fatsoenlijk baan vinden/krijgen, wordt behandeld als een gek, mijn ex werkt niet, blowt alleen en vanaf dag 1 begint hij met verbalen en mentale mishandeling. Ondanks dat het bekend is dat hij werkschuw is, blowt en ik meer dan voldoende voice recordings heb verzameld waarin hij mij en mijn dochter volledig de tering in schreeuwt (tegen mij: I hope you die, I will continu doing this to you until you commit suicide, tegen mijn dochter: I wanted a son, but I got YOU!) En dit is nog niks...Maar de rechtbank heeft daar helemaal geen interesse in. Nee, ze schilderen MIJ af als een slechte moeder! Ik heb altijd gezorgd dat mijn kind een relatie heeft met haar vader, maar andersom gunt hij mij niets. Nog geen telefoontje. Ik kreeg ook totaal geen support. Kiwi's steunen alleen elkaar en hebben duidelijk een heel andere gedachtengang dan mensen die aan deze kant van de wereld wonen. Prima, maar ik hoef niet meer.
Ik kan mijn dochter alles geven. Een goed huis (ipv een krot) fatsoenlijke maaltijden (ipv brood met ketchup) en een goede opvoeding (weed-vrij) TOCH heeft NZ (en zo zie ik het) 100% de kant van mijn ex gekozen. Wij leerden elkaar kennen en hadden afgesproken 2 jaar NZ te proberen. Toen ik na een jaar wegwilde (vanwege zeer goede redenen) kon ik geen kant op. Want in NZ behandelen ze een kind als hun persoonlijke eigendom, en dit al na 3 maanden nadat het kind in NZ is komen wonen. Er zijn nog meer schrijnende gevallen. Erger nog dan mijn geval.
Ik ben nu gescheiden van mijn kind want ik kan niet meer terug. Geen support, geen baan, geen geld, geen vrienden en ik stond uiteindelijk op het punt zelfmood te plegen. Toen overleed mijn vader en ging ik (tijdelijk) terug. Mijn ex gaf mij ons kind mee, want hij WILDE niet 3 weken voor haar zorgen. Uiteindelijk thuis heb ik besloten om te blijven want eindelijk wilde ik niet meer dood, en dat is ook wat waard. Mijn kind was 7 maanden lang bij mij totdat mijn ex een rechtsbevel had om haar terug te laten brengen. Ik kan ook niet met mijn kind in een opvangtehuis gaan wonen, dat doe ik haar niet aan. Nu breng ik mijn leven op orde, zodat ik er klaar voor ben wanneer ik over 9 jaar opnieuw naar de rechtbank kan.
Ondertussen is mijn 5 jarige dochter overgeleverd aan een vader die emotioneel en financieel helemaal niet voor haar kan zorgen. Bovendien heeft hij een verlende van mentale mishandeling. Maar niemand luistert naar mij want hij is een Kiwi. Niemand luistert naar mijn dochter, want zei heeft aangegeven bang te zijn voor hem. Maar ach, dat is mijn schuld, dat heeft niets te maken met zijn 'anger issues'
Ik heb aangeboden 4x per jaar een ticket voor hem te betalen (want hij wil niet werken en heeft al jaren een uitkering) zodat hij haar op kan zoeken. Andersom heeft hij mij totaal uit haar leven gebannen.
Zelfs na 7 maanden in NL waar mijn dochter gelukkig was en niet terug wilde naar wonen in NZ, ze verteld zelfs aan de psycholoog haar vader niet te missen (dat is niet mijn schuld want ze skypte om de dag, daar stond ik op)
Ik heb zat rapporten van kinderpsychologen die verklaren dat ze gelukkig was en op haar nieuwe school goed presteerde. Toch wordt mijn kind me gewoon afgenomen. Dat ik nooit meer dezelfde zal zijn is prima, maar mijn kind, wie beschermt haar? NIEMAND!!!!! Bitter, tja een beetje........
Ik wil gewoon mensen even uit de droom helpen, naiviteit wegnemen zodat je weet waar je aan begint. Had iemand mij geinformeerd had ik nu misschien nog een dochter (die godsamme in NL geboren is!!!!!!!!) Ik hoef al die NZ-loving reacties niet, ik wil alleen dat mensen fatsoenlijk geinformeerd zijn. Dit is het laatste wat ik erover te zeggen heb.
  |